توشه قلم
قالب وبلاگ

 

سلام .اگر سران دیگر کشورها هم به همین شیوه وسبک دکتر احمدی نژاد به نقاط مختلف جهان سفر کنند پس از ماجرای  آن "کاپشن " پر راز و رمز، سفرهای "آسمانی " ! هم به عنوان الگوی دیگری به ویژگی های رئیس جمهورما اضافه خواهد شد. نزدیک به شانزده ساعت پرواز رفت و برگشت به سرزمینی که آوازه  دور بودنش نه تنها در نزد زمینیان بلکه درکلام پیامبر وحی هم زبانزد است "اطلب العلم ولو باالسین" آن هم برای پانزده ساعت کار فشرده غیر از "آسمانی بودن " نام دیگری نمی توان گذاشت.

از تهران ساعت بیست ودو سی جمعه شب  به طرف چین پرواز کردیم و پس از هفت ساعت وسی دقیقه عبور از آسمان کشورهای ترکمنستان ،‌ ازبکستان و قرقیزستان وارد مدار چین شدیم و با  توجه به ا ختلاف ساعت سه ساعت ونیم آن کشور با ایران در ساعت  9:30 صبح به وقت محلی در فرودگاه پکن به زمین نشستیم و برنامه اینگونه آغاز شد .

9:30 ورود به فرودگاه پکن/// خوش آمد گویی سفیر ایران ویک مقام وزارت امورخارجه چین واهداءگل توسط یک کودک  ایرانی// حرکت به سمت هتل محل اقامت /// استراحت کوتاه/// 10:50 حرکت به سمت دهکده المپیک (آشیانه پرنده) 1100  ورود وحضور درجمع ورزشکاران ایرانی – خیرمقدم مسئولان کاروان ورزشی –سخنرانی رئیس جمهور 12:40 استراحت //// 13:10 حرکت به سمت کنگره خلق محل ملاقات بارئیس جمهور چین//// 13:30 ورود و ملاقات با رئیس جمهور چین ///14:30 پایان ملاقات واستراحت /// 16000 دیدار با ایرانیان مقیم پکن /// سرود جمهوری اسلامی – قرائت قرآن- خیرمقدم وگزارش سفیر جمهوری اسلامی ایران در چین- اظهار نظر چند تن از ایرانیان مقیم حاضر درجلسه – سخنرانی رئیس جمهور درجمع ایرانیان مقیم پکن.18000/// یایان دیدار واستراحت وافطار و نماز مغرب وعشا///19:20 حرکت به سمت محل افتتاحیه بازی های پاراالمپیک //19:30 استقرار در جایگاه ////20000 مراسم افتتاحیه //23000 بازگشت به هتل و استراحت .// ساعت 30000 بامداد حرکت به طرف فرودگاه ///ساعت 50000 بامداد پرواز به سمت تهران.

خوب حالا که با این برنامه فشرده  آشنا شدید در نظر داشته باشید علاوه بر اینکه معمولا برنامه ها دیرتر از زمان مقرر  تمام و در واقع از ساعت استراحت رئیس جمهورهم کم می شد  و زمانی هم  که به این منظور اختصاص داشت  گروه خبر باید بدون استراحت ،زود تر به محل برنامه بعدی رئیس جمهور می رفت ومستقر می شد . از طرف دیگر با توجه به اینکه من باید گزارش سفر را به صورت زنده به تهران می فرستادم در سه نوبت ساعت 14000 به وقت تهران 17:30 به وقت پکن ///1900 به وقت تهران 22:30 به وقت پکن /// 21000 به وقت تهران 24:30 به وقت محلی  با توجه به مسدود بودن خیابان ها باید خود را از مسیر دو کیلومتری پیاده به محل استدیوی تلویزیونی ایران مستقر در پکن می رساندم تا ارتباط مستقیم تلویزیونی برقرار شود. خلاصه ساعت 2000 بامداد به محل هتل برگشتم و یک غذای آماده به عنوان سحری در اختیارمان گذاشته شد و پس از صرف آن در ساعت 3000 بامداد به فرودگاه پکن و در ساعت شش بامداد یعنی سه وسی دقیقه بامداد به وقت تهران به تهران پرواز کردیم و پس ازحدود هشت ساعت پرواز در فرودگاه مهرآباد به زمین نشستیم.

هرچند صحنه های دیدار رئیس جمهور با ورزشکاران جانباز ومعلول کشورمان دل انگیز بود ونگاه های راسخ وپرامید در پناه بازوان ستبر وپنجه های نیرومند، هرگونه معلولیت و ناتوانی را از چهره ورزشکاران ایرانی شرکت کننده در مسابقات پارالمپیک  می زدود  اما دلشوره ناکامی های  تلخ بازی های قبلی  در گرفتن مدال بازهم گریبان کاروان ما را ول نمی کرد .وقتی رئیس جمهور صمیمانه دستی به سر وروی  ورزشکاران می کشید انگار که ویلچرها زیر پاهایی که برخی شان هم  نبودند  اضافه می نمود و می خواستند پرواز کنند .خدا کند که غیرت و مردانگی شان برای ایران سربلند حفظ آبرو کند.

                    

 در دیدار هوجینتائو رئیس جمهور چین هم ایستادن وانتظار دو دقیقه ای رئیس یک کشور ابرقدرت جهانی هم به لحاظ اقتصادی وهم جغرافیایی وهم انسانی وجمعیتی برای استقبال از احمدی نژاد از صحنه های خوب و به یادماندنی این دیدار بود.

                                          

از صحنه های تلخ این سفر هم بازرسی بدنی تمام اعضای هیات بجز رئیس جمهور و وزیر امورخارجه هنگام خروج از هتل برای شرکت در مراسم افتتاحیه المپیک بود. ماموران امنیتی هتل محل اقامت حتی معاونان رئیس جمهور از جمله جناب" اسفندیار رحیم مشایی"  را هم با دست بازرسی بدنی کردند ویکی از آن ها انگار تو کار مشت و مال یا به قول خارجی ها "ماساژ" استاد بود چنان سرشانه ها و رگهای کشاله ران و زیر بغل را فشار می داد که آدم خوش خوشانش می شد و اسباب نشاط وخنده فراهم می گردید. بگذریم که قیمت هر بلیط برای ورود به "آشیانه پرنده" همانجایی که شما تصاویرش را البته با کم وزیادی هایش  از تلویزیون تماشا کردید برای سکوهای عادی نزدیک به شصت هزار تومان و برای جایگاه های ویژه تا سیصد وهشتاد هزارتومان پرداخت شده بود  که الحمدا.. تعداد ماهم کم نبود..

                    

   چینی ها ساختمان به این عظمت را ساخته بودند اما تماشاچی ها برای قرار گرفتن در طبقات سوم وچهارم  باید نزدیک به دویست پله را بالا برود و من احساس کردم قلبم بیرون از قفسه ، همپای برگزار کنندگان مراسم درحال بزن وبکوب است. از آتش بازی که دیگر نگو!! یک لحظه فکر کردم جنگ شده و توپخانه وضد هوایی و کاتیوشا و همه وهمه درحال شلیک هستند ولی آسمان یکپارچه نور ودود شده بود و صدای جیغ چینی ها هم مزید برعلت . جل الخالق یک وجب ونیم آدم از کف پا تا فرق سربه مدت چهارساعت جیغ بود و دائم در حال کش وقوس  وچرخش کمر . اگر من این کار را می کردم الان نی قامت و چشم فانوسی  بودم .از بدشانسی و یا خوش شانسی  من افتاده بودم توی یک گروه از خانواده های ایرانی مقیم پکن که عمدتا کارکنان سفارت بودند . سرم رفت بس که این ها جیغ زدند تیم  برزیل می آمد یا بلغارستان، بولیوی یا بنین یا بورکینافاسو و یا بنگلادش و یا  ایران برایشان فرق نمی کرد فقط جیغ می زدند .البته من به علت وقت اندک و رفتن به استدیو برای گزارش از فیوضات دیگر قضیه که هر آیینه اعوجاجات اندامی و دست افشانی ها ی تو در تو!! بود محروم ماندم .

                      

 از نزدیک سقف تا همکف این مجموعه در صندلی های فشرده ،همچون بینان مرصوص ،بدون رعایت مسائل شرعیه آدم نشسته بود .شیب صندلی ها هم بگونه است که انگار از بالای کوه پایین دره را نگاه می کنی و بدون دوربین دید در شب وصحرایی هم امکان رویت رویدادهای پایین براحتی نیست . خدانکند حادثه ای رخ دهد که هر گز جای فرار نیست و همه آن ادم ها باید از راه پله های باریک که در داستانهای هزار ویک شب نقاشی اش را دیده بودم البته به صورت گوشت خرج کرده خارج شوند .دو بار تاکنون به چین سفر کرده ام هر بار با گذشته متفاوت بود یعنی شهر و امکانات و تجهیزات و خودروها نونما و شیک تر شده بودند که البته این هم حاصل المپیک و هیات ها و خریدها و بلیط فروشی ها و سایر قضایا است.

 

 

[ ۱۳۸٧/٦/۱۸ ] [ ٤:٢٤ ‎ب.ظ ] [ محمدکاظم روحانی نژاد ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

خبرنگار صداوسیما
لینک دوستان
صفحات اختصاصی
آرشيو مطالب
امکانات وب

  • تک تاز بلاگ
  • آریس پیکس