توشه قلم
قالب وبلاگ

مهربانی را از درختان بیاموزیم ، در آغوششان  برای همه جا هست ،دست و پای پرنده ها تنگ نیست ،نسیم و باد وباران و آفتاب و مهتاب روی گشاده می بینند و شاخه و برگ و میوه هم سهمی دارند و به آن قانعند.

حالا برای تن سرد و بی رمق این دو چرخه که روزی اسب آهنین کودکی با نشاط و پرامید بود و رکاب هایش زیر پای آن سوار سرمست از احساس می رقصید و شور وحالش با هیجان نفس های یک سینه پاک گره می خورد و نبض چرخ هایش در غوغای طپش قلبی زلال گم می شد در این آغوش سبز و مهربان جا هست و بی آنکه نسبتی بین شان باشد تا فرداهای دور، آرام و در سکوت  همنشین طراوت و سخاوت خواهد بود و هرگز از زخم  های زمانه یا همین زنگارهای رد پای گذر عمر و فراموشی بر پیکرش خجالت نخواهد کشید. اکنون آن کودک بازیگوش بزرگ  و شاید هم پیر شده ولی نماد خاطره اش را به آغوش مهربانی سپرده است تا همراه روحش بالا و بالاتر برود. خدا کند این درخت از تیشه نا بخردی در امان باشد. آمین

[ ۱۳٩۱/۱٠/۱٧ ] [ ٧:٥٠ ‎ق.ظ ] [ محمدکاظم روحانی نژاد ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

خبرنگار صداوسیما
لینک دوستان
صفحات اختصاصی
آرشيو مطالب
امکانات وب

  • تک تاز بلاگ
  • آریس پیکس