توشه قلم
قالب وبلاگ

سلام ، در ادبیات سیاسی ایران عزیز ما واژه " برخی ها" بیشترین کاربرد را دارد ،البته این "برخی ها" به دلیل تنوع، تمامی ندارند ! از یکی پرسیدند چند نوع " ک" وجود دارد ؟! گفت یک نوع هست که هم نوشته وهم خوانده می شود ، مثل "کریم " نوعی دیگری است "ک" نوشته ولی "چه "خوانده می شود مثل " چلاغ" ، نوع سوم این است که نه نوشته ونه خوانده می شود مثل "اصغر"!!

حالا در واژه " برخی ها " هم این موضوع مصداق دارد.یک نوع " برخی ها" هستند که هم نوشته وهم خوانده می شوند مثل آمریکا ، حالا مردم باید دنبال "برخی هایی " باشند که نه نوشته و نه خوانده بلکه فقط گفته می شوند .

مقامات اجرایی می گویند ، برخی ها نمی خواهند خدمات دولت به بار نشیند ، قوه قضائیه می گوید برخی ها به این قوه فشار می آورند و مانع اجرای عدالت می شوند، مجلس  هم می گوید برخی ها نمی خواهند مجلس در راس امور باشد ! به نظرم اگر همه این برخی ها قطعات یک "پازل " باشند کسی در کشور مستثنی از" برخی ها" نیست! ، حقیقتا استفاده ازاین واژه فقط سوء ظن می آفریند. این نوع سخن گفتن به دلیل کلی گویی ونا مشخص بودن مقصود، از یک جهت برای گوینده بار حقوقی ومسئولیت ندارد و از سوی دیگرچون طرف هم مشخص نیست کسی به خودش نمی گیرد که در مقام دفاع برآید یا از ترس بدنام شدن نزد مردم خود را اصلاح کند ، پس گفتن آن چه فایده ای دارد ؟! مظلوم  آن کسی که دراین چند سال سیبل وهدف بوده است تا از هر طرف بگویند "برخی ها" حداقل، اذهان عامه به سمت او معطوف وسپس شمشیرها فورا روی او کشیده می شود!!. به قول امروزی ها "فرافکنی" نکنیم اگر کسی اطمینان دارد فلان شخص یا گروه خطایی کرده است صریح اعلام کند و پاسخگو هم باشد تا جامعه تکلیف خود را با "برخی ها" بداند نه اینکه دنبال کشف "برخی ها" کلاف سردرگم  باشد و با این مغلطه بفهمد کی به کیه ؟ البته همه که مثل "ما " فهم سیاسی بالایی ندارند که "فی الاشاره "باشند!! به نظر من یکی از مهم ترین دلایل این "برخی " گفتن ها از زیاد حرف زدن و سخنرانی و مصاحبه کردن ها است ، دراین زمینه مقامات چین شیوه بسیار خوبی دارند و این دیکتاتوری هم نیست بلکه انضباط است ،رئیس جمهور ، رئیس مجلس یا همان کنگره خلق وهمچنین وزیر امورخارجه چین هرگزو با هیچ رسانه ای مصاحبه نمی کنند ، نخست وزیر فقط سالی یک بار در کنگره خلق سخنرانی و یک بار هم در حاشیه آن مصاحبه و مصوبات را اعلام می کند ، فقط برخی وزارت خانه ها مثل امورخارجه ، دفاع و بازرگانی که خبرهایشان جنبه اطلاع رسانی عمومی دارد سخنگو دارند . مثلا سخنگوی وزارت خارجه هرهفته  دو بار و بنا به ضرورت بیشتر در کنفرانس خبری به سوالات  آن هم از روی نوشته پاسخ می دهد مثلا اگر ده نفر در یک کنفرانس و یا در ده کنفرانس خبری درباره موضوع هسته ای ایران بپرسند پاسخ نفر اول این است که این موضوع باید از طریق گفتگو حل شود وطرف ها همکاری کنند ، نفر دوم اگر بپرسد خواهد گفت جواب را دادم ، اگر کنفرانس خبری بعدی پرسیده شود می گوید هفته قبل جواب داده ام روی سایت وزارت خارجه هست مراجعه کنید حتی شکل پاسخ یک کلمه هم جابجا نمی شود . دو وزارتخانه دیگرهم بنا به ضرورت کنفرانس خبری برگزار می کنند بنابراین اگر درباره موضوعی از دربان ساختمان تا بالاترین مقام همان جا  بپرسید یک جمله می شنوید ."من چرا باید به شما پاسخ بدهم این امر مسئول دارد" . فرقش با جامعه کاملا سیاسی ما این است که هرکس درباره هرچیزی ولو ارتباط و آشنایی هم نداشته باشد حداقل  اظهار نظر که مفت است. یاد این خاطره افتادم که سال ها پیش از مقام عالی رتبه مسئولی که  شاید به دلیل عنوان رسمی و وقت آزادترش! رئیس یک کنگره بین المللی شده بود  درباره وجود کتابی منسوب به شهید والامقام "مدرس " سوال کردم و ایشان به جای اینکه در یک کلمه بگوید نمی دانم  این گونه  پاسخ داد : بله این کتاب مال اوست ، شاید هم نباشد ، عده ای می گویند هست برخی هم  می گویند اصلا نیست بعضی دیگرمعتقدند هست ولی آن اصلش نیست، ممکن است چنین کتابی باشد ولی متعلق به او نباشد یا به غلط به منسوب به او باشد .. حالا شما از این جملات که البته در مقام حفظ "تقوا" گفته شد چه برداشت می کنید؟! جل الخالق!! خوب بزرگوار یک کلمه بگو" نمی دانم " یا درحوزه کار من نیست والسلام .

[ ۱۳٩٠/۸/۱٩ ] [ ٤:٢٩ ‎ق.ظ ] [ محمدکاظم روحانی نژاد ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

خبرنگار صداوسیما
لینک دوستان
صفحات اختصاصی
آرشيو مطالب
امکانات وب

  • تک تاز بلاگ
  • آریس پیکس