توشه قلم
قالب وبلاگ

 

سلام

باز هم زلزله هولناک در نقطه ای از دنیا و در کشور کوچکی بنام هائیتی رخ داد وبیش از پنجاه هزار تن را به کام مرگ کشاند و میلیون ها نفر را در رنج و درد و مصیبت فرو برد ولی باردیگر اجماع  جهانی درحرکت های زیبا و پسندیده ابرازهمدردی وهمت دولت ها و ملت ها برای امداد و نجات و ابراز عواطف انسانی بروز و ظهور کرد ،هرچند ممکن است این اقدامات با انگیزه های گوناگون صورت گیرد و به قول سیاسیون "دیپلماسی زلزله " و یا بهانه ای برای تبلیغ و ترمیم چهره و شخصیت برخی قدرت های منفور نزد ملت ها نامیده شود ولی اصل حرکت دلنشین است .

 

البته نمی توان آرزو کرد که هر روز زلزله بیاید ولی می توان انتظار داشت که جان انسان ها در هر نقطه ای از جهان وبرای همه ارزشمند باشد و فلسطین ، افغانستان ، بالکان ،دارفور ، یمن ، سومالی ویا نیکاراگوئه  فرقی نکند/ براستی اگر این احساسات وعواطف در حوادث خود ساخته بشر نظیر جنگ ها بکار می آمد دیگر خون بیگناهی نمی ریخت واگر چنین بود یک طرف همیشه برتر و پیروز نبود و دیگری مظلوم و مغموم... درهمین زلزله هائیتی از این سوی دنیا یعنی چین همت هایی برانگیخته شد و کمک هایی به آن سوی زمین گسیل گردید چه می شد اگر وقتی در فلان نقطه جنگ و برادرکشی به راه می افتد همه کمک کنند تا شعله های آن فرو بنشیند// آیا این آرزوی دست نیافتنی است ؟نه هرگز ! فقط کمی تدبیر و از خودگذشتگی می طلبد...


درهمین زمینه به یاد خاطره ای از زلزله دهشتناک رودبار در سال 69 افتادم / یکی از همکاران با مردمی که برای کمک به آسیب دیدگان از زلزله زده آمده بودند مصاحبه کرده و از هرکسی دو سوال پرسیده بود یکی اینکه عمق حادثه و فاجعه را چگونه دیدید و سوال دوم اینکه امداد رسانی چگونه است ؟ تهیه کننده گزارش برای صرفه جویی در وقت درپاسخ یک سوال نظر چندین نفر را کنار هم تدوین کرده بود ولی یک پاسخ جابجا شده بود  بنابراین یکی از آنان درپاسخ این سوال که عمق حادثه را چگونه دیدی؟ گفت : خیلی خوب است ولی اگر بیشترباشد عالی می شود/.....

 

 

[ ۱۳۸۸/۱٠/٢۸ ] [ ٧:٥٥ ‎ق.ظ ] [ محمدکاظم روحانی نژاد ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

خبرنگار صداوسیما
لینک دوستان
صفحات اختصاصی
آرشيو مطالب
امکانات وب

  • تک تاز بلاگ
  • آریس پیکس