توشه قلم
قالب وبلاگ

                          باران اشک را ز ابر های دیده ببین

                         سیلاب ویرانگر اندوه در سینه ببین

                          ای آسمان تصویر این همه درد را

                         در چهره گنبد و قامت خمیده قبه ببین

                        ز گلدسته ها می رسد نوای محزونی

                      ترکش هزار هزار بغض فرو خفته ببین

                       محرم و صفر تمام شد ولی در دل امت

                        زخم های نهفته ز رنج های کهنه ببین

                     در مدینه و کربلا و نجف و مشهد الرضا

                      بر خاک های غریب لاله های شکفته ببین

 

 

نمی دانم مدینه رفته اید یا نه؟    

  غربت آشیانه را دیده اید یا نه؟

  دلتان پر کشیده به سوی مشهد؟

   تفاوت این دو را دیده اید یا نه؟

  ز در سبز خانه زهرا( سلام الله علیها) تا خاک بقیع

      غربت اهل این خانه را دیده اید یا نه؟

  در ایران وجود رضا (علیه السلام)شمع و مردم پروانه،

     این چنین موج عاشقانه دیده اید یا نه؟

  

 السلام علیکم یا اهل بیت النبوه ، یا علی بن موسی الرضا علیه السلام ، هر چند بین دست این خادم بی مقدار با حلقه های ضریح مطهرت خط فاصله افتاده است ولی از همین جاو از دیار دور شمع دلم مقابل درب طلای پیش رو، دارالسلام، درب نقره ،بالا سر مطهر ، کفشداری یازده می سوزد و روحم در بیت خدام منتظر است تاغباری از قدم زائران غمزده ات بزداید و رواق هایت را با مژگان بروبد و تطهیر کند، ،ای امام رئوف اگر رسم نوکری و ادب خدمت وقدر حضور در محضرت را ندانسته ام اما با آئین اربابی و سروری شما خوب آشنایم و به بزرگواری وغلام نوازی تان  برای همیشه امید بسته ام، رحلت جانسوز رسول بزرگوار اسلام و فرزندان مظلومش به همه ارادتمندان و عاشقان تسلیت باد

[ ۱۳٩۱/۱٠/٢۳ ] [ ٥:٥۳ ‎ق.ظ ] [ محمدکاظم روحانی نژاد ] [ نظرات () ]

مهربانی را از درختان بیاموزیم ، در آغوششان  برای همه جا هست ،دست و پای پرنده ها تنگ نیست ،نسیم و باد وباران و آفتاب و مهتاب روی گشاده می بینند و شاخه و برگ و میوه هم سهمی دارند و به آن قانعند.

حالا برای تن سرد و بی رمق این دو چرخه که روزی اسب آهنین کودکی با نشاط و پرامید بود و رکاب هایش زیر پای آن سوار سرمست از احساس می رقصید و شور وحالش با هیجان نفس های یک سینه پاک گره می خورد و نبض چرخ هایش در غوغای طپش قلبی زلال گم می شد در این آغوش سبز و مهربان جا هست و بی آنکه نسبتی بین شان باشد تا فرداهای دور، آرام و در سکوت  همنشین طراوت و سخاوت خواهد بود و هرگز از زخم  های زمانه یا همین زنگارهای رد پای گذر عمر و فراموشی بر پیکرش خجالت نخواهد کشید. اکنون آن کودک بازیگوش بزرگ  و شاید هم پیر شده ولی نماد خاطره اش را به آغوش مهربانی سپرده است تا همراه روحش بالا و بالاتر برود. خدا کند این درخت از تیشه نا بخردی در امان باشد. آمین

[ ۱۳٩۱/۱٠/۱٧ ] [ ٧:٥٠ ‎ق.ظ ] [ محمدکاظم روحانی نژاد ] [ نظرات () ]

بوی تو را حس می کنم هر وقت که می آیی ، 

فقط بیا ، حتی نگو که چرا و چگونه می آیی

پنجره دلم به کوی عشق تو باز است مدام

 صدای ناز نفست ،خبر می دهد که می آیی

کوچه های جان من با گام های تو آشناست 

نسیم عطرتو در دلم جار می زند که می آیی

آرام و بی صدا  بیا  تا  یاس ها در سکوت شب

از زبان پروانه های بی قرار بشنوند که می آیی

قاصدک ها در تمام وجود بی خبرم  در پروازند

 زیر ایوان ابرو ،ایستاده منتظرند که می آیی

حتی به یلدا که سیاهی همه جا خیمه می زند

مهتاب،  روی لوح احساس، نویسد که می آیی

سحر ز خش خش جاروی مژگان خود می فهمم

فرش طلایی خورشید پهن است که می آیی

هروقت که از پنجره خانه انتظار سوز می آید

جان من به شور حضور تو گرم است که می آیی

[ ۱۳٩۱/۱٠/۸ ] [ ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ ] [ محمدکاظم روحانی نژاد ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

خبرنگار صداوسیما
لینک دوستان
صفحات اختصاصی
آرشيو مطالب
امکانات وب

  • تک تاز بلاگ
  • آریس پیکس